| تبليغات | X |
|
شـــعـــــــــر خدایا تو فهم مرا بیش ده زرحمت به هادی درویش ده ***** از همه عزيزان درخواست دارم تا نظرات،پيشنهادات و انتقادات خودرا ازطريق زير(كامنت)براي اين حقير ارسال فرمايند.ضمنا باطلاع میرسانم این اشعارهم اکنون درمراحل چاپ بوده وانشا الله بزودی درکتابچه ای بانام " طوفان دل " دراختیارعلاقه مندان قرار خواهد گرفت. سپاسگزارم (با عرض پوزش ازكليه دوستان، بدينوسيله اعلام ميگردد كه ناشر در تاريخ ۱۸/۳/۹۰ به شماره ثبت ۱۱۱۳۸۴۹ جهت اخذ مجوز چاپ اقدام نموده ولي متاسفانه اداره ارشاد تا كنون ازدادن مجوزچاپ خوداري كرده است.!!!!!!!!!!!!!!
نـيـا يـش بــرآن دادگـر منــعمِ بــي زوا ل كــه در كُـلِّ هستي ند ارد مــثـال همـان آفـريـننــدة كـهكـــشان كـه تسليــمِ اويـند گـردن كـشــان بـه شاهـنـشــهِ گيـــتي وآن جـهان همــان كبــريا ذات و دريــايِ نــور خــداونـدِ مــوسي وآن كوهِ طور خــد ا ونــدِ عــالــم ، كبیر نهان شهـنـشـا هِ دلــها ؛ ولــي لا مــكان خــدائـي فقــط شـأنِ او هست وبـس طــلا با اشــارت كند خــاروخَس علـيـــمٌ حكـيــمٌ رحيـــمٌ كـثـيـر جلـيــلٌ جمـيـــلٌ معيــنٌ بـصيــر خــد ا يــا تـو فهـمِ مـرا بيــش ده ز رحـمت بـه هــاديِ درويـش ده ********************** مـاه نـهـان مـا عـاشـقِ چـشـمـانِ شـهـنـشـاهِ جـهـا نـيـم دلـدادة آن قـامـت سـرو و رُخِ مـاهـيـم مـا مـسـتـي از آن سـاغـر و آن بـاده نـخواهيم چون مستْ از آن صورت و هم قامتِ شاهيـم عـمـريـست كـه از فِـرقت شَـه پـاك خـرابـيـم مـا مُـنـتـظـرِ كـوچـكـي از مـنـتـظـرانـيـم از هـجـرِ رُخـش سـر بـه خـرابـات نـهـاديــم شـايـد كـه نـشـانـي ز شـهـنـشـاه بـيـابـيـم اي مـظـهـر خـوبـي نـظـري كـن كـه نَـزاريـم بـي تـابِ ظـهـور رُخِ آن مـاهِ نـهـانـيـم روي بـنـمـا كـه ازيـن عـمـر دگـر آخـرِ راهـيـم كـز وصـلِ رُخِ مـاهِ تـو نـا كـام نـمـا نـيـم لـطـفي كـن و شـو شـافـعِ هـادي بـه قـيـامت مـا غيـر تـوكَـس ، اي شــه والا نـداريـم *********************** عاشق دوش من عاشق شدم ، عاشق به ماهِ رويِ او هم بهشت و كعبـه و بتـخانه د ا رند بويِ او سويِ كعبـه گر روم در ا نتـها يش او بـود چون به ميخانه شوم باشد جهت در سويِ او قبـله گا هِ من بود آ ن قا متِ زيبـا نگـار آ د م و حـور و مَلَك باشنـد اسيرِ مويِ او من نخوا هم روضـة رضوا ن و فردوسِ برين عـا شقـم بر گيـسِ پـُر تا ب و خَم اَبرويِ او از خود م بيرون شدم تا كه بگيرم دامنـش صـد هـزاران را ببوسم قامت و زانويِ او آن بهشتِ با صفا و مستـي و حـور و پـَري جو يمي ا ز آن مَيِ نا ب و لبِ دلجويِ او ها د يا عهدِ جو ا ني چنگ زن بر زُلفِ ماه تا كه جان دارد تَنَت باشا مُريدِ كويِ او **************************** قـامتِ زيبا مرحبا بر قـامتِ زيبا و خوش ا ند امِ تو صد هزار از مهـوشان در آرزويِ كامِ تو چشمِ شهلا ، گيسِ پُـرتاب و خُمِ ابـرويِ تو ميكند شيرِ ژيان را هم خموش و رامِ تو جِن و اِنس و ديو و دَدْ باشند در فرمانِ تو بحرِ طوفاني شود آرام ا ز پيـغامِ تو من نـه اكنون عاشقِ روي مهت گرديده ام نوجـواني تا كنـون باشم اسيـرِ دامِ تو نرگس و رُز ، نَسترن ، از تو بگيرند جلوه ها در بـهاران ميـشود زنـده جهان با نامِ تو گر ببيـنم لحظه اي آن صورتِ زيبايِ دوست پس نخواهم آن بهشت وحوريِ خوشنامِ تو آفتـا بِ حُسـن ، قد ري بر خطا كاران بتاب همتي كــن تا كمي پرسـه زنم در بامِ تو جامِ مــي بشكستم و ديگر نـخـواهـم آن سبـو آرزو دارم بنـوشـم ميي ناب از جـامِ تو هـاد يـا تا كه ننوشي ا ز شرا بِ رحمتـش هـرگـز آخـر نـا رسـد پيـمانـة آ لامِ تو *************************** رخِ يـار فــاش گـويـم كـه رخِ يـار گـرفـتـارم كــرد عـاشـقِ آن رخِ دلــدارِ جـهــانــدارم كــرد پـرده افـكـنـد كـنـاري و رُخَـشْ را بـنـمود پيـش از آن خـواب بُـدم تـا كـه گـرفتـارم كـرد از من و خـويشـتـن و زنـدگي بيـزا رم كـرد چـونـكـه حـيـرانِ جـمـال و سُخـنش گـرديدم آن تـبِ عشـق بـسـي زردي بـه رخسـارم كـرد حُسـنِ زيبـا ئـي او را بـه زبـان نـتـوان گـفـت وای از دل ، كـه عجب عشـق بهـا دارم كـرد ايـنـقَـدَر وعـدة حـوري و بهشـتـم نـدهـيد كـي تـوا ن پُـشـت بـه دلـدارِ وفـاد ا رم كـرد كيسـت دانـد كـه كـنـون مـن چـه هـوائي دارم مـن كـه بـودم وخـدا از چـه سـزا وا رم كـرد آه و افســوس كـه مـن ديـر بـه ديـدار شـدم تـا كنـون نيـسـت بـُدم تـازه پـديـدارم كـرد جـايِ شُكـرش بسـي بـا قـيست كـه بيـدار م كرد ************************** دوش گـفـتـا ايـن نـصيـحت پـيـرِ ميـخانـه بـه مـا غـصّــه از هـجـرانِ دلـبـر نـا كـنــد دردي دوا چـهـره ات اَفـســرده و زردي بـه رُخـسـارت شـده چـنـد روزِ ايـن جـهـان بـاده بـنـوش و كـن صـفـا گـفـتـمش اي پـيـرِمـا،اُستـادِ كـم تـقصـيـرِ مـا بـس شنـيـدم ايـن سـخـن ، امّـا ز اُسـتـادم چــرا خـود كـه عاشـق بـوده اي دانـي كـه مُشكلْ در كجـاست گـوشِ عـاشـق نـشـنـود ،حـتي سـخـن هـايِ شـمـا او فـقـط از نـغـمـه هـايِ يـارِ خـود خـواهـد شنـيـد يـا كـلامـي در رهِ وصـلـش بـود مُشـكـل گـشــا بـي رُخِ دلـبـر چـگـونـه مـن بـه ميـخـانـه شـوم مَـيْ خـوري بـي روي دلـبـر باشـدي صـد هـا خـطا وانگـهـي بـي روي او جُـز يـك شـرابِ تـلـخ نيـست كـآن نـدارد مـستـي و شـادي نـيـارد بـهـرِ مــا مـن نـه آنـم كـه ز هـر چشـمْ سيـه شـاد شــوم جـز خَـمِ زُلـفِ نـگاريـن عـاشـقِ چشـمْ سـيـا بـا غـزل اي هـاديـا خـوشْ عشـق مـعنـا كـرده اي كـن سـخـن پـايـان كـه آزرده كـنـي اُسـتـاد را *********************************** رؤيـاي نـاتـمام دوش در خـواب ديـدم حـافـظِ شيـرين سخن كـو سخـن از عـشـق ميگـفـتا ميـانِ انـجمـن عشـق يـعنـي بي نـهـايت گشتـن و كامـل شدن قطره اي كم ، جذبِ آن طوفاني دريايِ عَدَن عشـق يعنـي پـاك بودن ، با خدا همـراز گشتـن خيــرة آن آسمـان و كـوه و صحـرا و دَمَـن عشـق يعنـي پَـر زدن ، پـرواز كـردن دورِ شمـع صـوتِ بلـبل در ميــانِ باغ و بُستـان و چَمن عشـق يـعـنـي بـي هـدف آوارة صحـرا شـدن پـا برهنـه راه رفتن سويِ دلبر تـا ” خُتَـن”(۱) عشق يعني شعر خواندن ، با غـزل مأنوس گشتـن بـا نـگـارِ خـوش لقـا در يك لُغت معنـا شدن عشـق يـعـنـي التـمـاس و گـريـه و راز و نيــاز بـر درِ ميـخـانـه در آن نيـمه شبـهـا در زدن عشق يعني گُـم شـدن در يـار ، فـريـاد و فغـان عشق يعـني جذبِ اَنـوارِ خـداونـدي بُـدن عشق يعنـي حركت و آرامش و جوش و خروش عشـق يعنـي جـانِ انسـان در درونِ هـر بَدن بـا تأسّف هـادي از آن خوابِ خوش بيدار شد وان سخـن پايان نشد از خواجـة شكّر دَهـن (۱) ختن:نام قديم قسمتي از تركستان شرقي يا تركستان چين كه مُشك و آهوي آن معروف بوده ودرادبيات ما زياد بكار رفته است . *************************** ســـوز دل وَه چـه سوزي دارد اكنون اين دلِ بيـمارِ ما دارمي غـم بيشمار و نيست يك غمـخوار ما ديدي اي دل آنكـه از عشق و وفـا دَم ميزدش شد عدو بر جانِ ما شد دشمنِ خونخوارِ ما مي نمـود م من نوا زش سا لـيــانِ سا ل را آن سيه چشمانِ خونريز ، وآن زلف هايِ يارِما سـوزِ آهِ سيـنـه را بر مي فروشــان باز گوي خِـرقه پوشـا ن را نبا شد مَحرمِ اَ سرا رِ ما هركه عشقي نيست وصفِ اين غزل كي داند او بـايـد او عاشـق بُوَد تا داند اين گفتا رِ ما مست بايد شـد اگرخواهي بداني مست كيست مست شـد ا فـكارِ مـا ، مستانـه شد كردارِ ما ميـكده يا كعبـه و بتخا نه با شد يك نمـود عـارفِ زا هـد بدا نـد را زِ اين پنـدا رِ ما هاديـا با ا ين غزلْ گوهر فشاني كرده اي اين جهـان رونـق نباشد بي رخِ د لدا رِ ما ***************************** ا نــتــظـار چشمي شكيل و نا فذ آن مه نگا ر دارد يك عا لمي بر ويـش بس ا نتـظا ر د ارد اميـد كه ظهو رش روشـن كند جهان را زلفـا نِ مُــشك بـــو ئي زيبا نگا ر د ا رد وصفِ جمال ا و را هرگز نمي توا ن گفت ا ز خـويِ نيــك جا نم بس بيشـمار دارد از حسنِ چـرخ گردون هر آنچه هست دارد قا ليـچة سليـمـا ن آ ن شـه تبـا ر د ا رد ظا هر و سيمايِ ا و همچون كه آن محمد(ص) هـم صـدق و هـم وفايِ آن يارِ غار دارد آن گيسو ا نِ زيبا برشا نه ا ش زده بوس ايـن د ل در انتظا رِ بوس و كنار د ارد چون بلبلي گدايِ بُستا نِ آ ن نـگا ر م كيـن بوسـتا نِ زيبـا د ا ئم بها ر د ا رد از آ بِ زندگا ني قد ري بد ه بنـوشم كين مـرغِ عاشـقت را جسمـي نـزار دارد خوا هـي نفـس بر آيد يكدَ م بكن نگاهي گـو چشـمِ زيـبـايِ تـو مـهرة ما ر د ا رد دنيـا رود به ظلمتْ ، غمگين مباش حضرت شايـد كه چـرخِ گـردون دل سـازگار دارد در كويِ رويِ يارا ن يكدَم نفس كشيـدن از بـهـرِ عاشـقِ زا ر بـس ا فـتخار دارد تو خود پادشاهي ، « هـادي» بُوَد گدا ئي تـومستِ صـد نگـاهي ، او غم هـزار دارد ************************** جـــانــان من گدا يِ عشـقِ جانا نم بيا جا نِ شـما مَرحـمت كُن تا نشيـنم بر سرِ خوانِ شـما اندرون از عشـق بس شور وهياهوئي بپاست شورِعشـقـم كن فزون دستـم به دامانِ شما بي خبـر هرگز نداند رازِ عشق و عـاشـقي عا شـقـم من ، عـاشقم بر طـاقِ ايـوانِ شما از بزرگيِ تو من خواهم همين بـس گويمي آن عـلي بـا ذوالفـقارش هست دربانِ شما د ر جهـانِ بـي وفا فُرصت غنيمت بـايـدم دِه اجازه تـا زنـم صد بوسـه دسـتانِ شما گر روم در آن جهـان ازشوقِ ديـدارِ وصـال سيـنه خيزا ن آيمي آن قصرِ شاهانِ شما بـر مزارت « هـاديـا » باغِ گُـلستـا ني شـود صد هـزار از مـَهوشان آيند رضوانِ شما بس كنـنـد مستي ، ببوسند آن در و ديوار را محترم گردي بسا ، كين هست ديـوانِ شما ****************** ايــــــــران سرزمينِ پُر فروغ و جاودان ايرا نِ ما مَشهدِ صـد ها اميرِ بي نشان ايرا نِ ما مَهـدِ علـم و دانـش و آزادگـي آبـاد باد سـرزمينِ مردي و مرد ا نگي آزا د باد سـر زميـنِ كــيقبـاد و كـاوه آهـنـگران سـرزمينِ خسرو و جمشيد و آن جنـگاوران سرزميـنِ رستم وسهراب وكيـكاووس وطـوس مـوطـنِ اسفنديـار و سام و زال و اَشكبوس دستِ دشمـن از حصارِ سرزمينت دور بـاد شهـرهـايت دائمـأ در شـادي و مسرور باد دشت وصحرايت زگل يا بوستان پوشيده باد رود هايت پُر زآب وچشمـه هاجوشيـده باد من فدايِ يك وجب ازخاكِ آن صحرايِ تو دستِ دشمن ني رسد برقطره اي درياي تو آ سمــانِ ميــهنِ مـن اي خـدا اَبـري مبـاد شـامِ مهتـابش خـدايا هيـچ ظُلمـاني مباد من فدايِ ميهن و اين مردم و اين خاكِ پاك مـردمِ باغـيـرت ايـران ز دشمنها چه باك افتخارِ« هادي» اين باشد كه يك ايراني است از تـبـارِ بوعلي سينـا و شمس و رازي است *************************** تب وصـال در كنارم بودي و من مست بودم نيمه شب كرد هجرِ روي تو ما را زمين گير و مريض از بس ا ند ر روز و شب در انتظارِ رويِ تو ا نتـظا ر و ا نتظـا رت هـم مـرا بيـما ر كـرد د يد ن روي تو بعد ا ز سا لها يِ ا نتظا ر تا رسيـد م بـه وصـال ، آ نهم مرا تَب دار كرد مُرده اي بودم بد ونِ روح و با حركت ولي ديـد نِ رويِ شمـا ، اين مـرده را جا ند ار كرد شُكرِ ايزد هـاديا واجب شدت روزي هـزار كه عاقبت اين ديده هايت با رُخش ديداركرد
تـهــــــــــران خـوشــا تهــران و آن آب زلا لــش زبـان قاصــر ز اوصـــاف جــمالـش ز تهــراني اگــر خــواهـی بــدانـی فــهـیــم و با کـمالـنـد مـردمـانــش هم اکنون پــايـتـختِ مُـلـكِ ايـران اهـمِّ كـاخِ شــا هـــــان در ميــانـش یقیـن هر کس ببیند شاهِ ری را (۱) ثنـا گوید ز ری شهر و صفــا يـش چــو فــردوس زمیــن خــواهی ببیـنی بیا بنگر ” لَواسـان " و " اوشــانش"(۲) اگـر خـواهـي كه گـردي شاد و مسرور تَفـرّج كن به ”دربنــد" و " تـوچا لش”(۳) ز ” پـاركِ ســـاعي و بـستــانِ مــلّت”(۴) هــزا را ن حـــوريــانِ بـس جـــوا نــش درخـتـا ن ، عنـدلـيـبـا ن ، جـويـبــاران فـرا وا ن در« فـرشتـه»(۵) تـا شمــالش كـه ” آزاد فــلـكه" و آن " بُـرجِ ميـــلاد”(۶) نمـــادِ كشــور مـا در جــها نـش ز” تجـريش و وَنَـك ”(۷) تـا” پـاســداران”(۸) هـمــه عاليست بـادا جـان فدايش بيــا مــاهِ عسـل را بـاش تــهـرا ن كـه ” آزادي“(۹) بـود مـهـمانـسـرا يـش اگـر “ هــاد ي " نـدا رد عشـقِ تـهرا ن بـيــاد و خـاطـرِ آن بـي و فــايـش ************************** (۱) شاه ري منظور مرقد مطهر حضرت شاه عبد العظيم است كه در شهر ري واقع است . (۲): لواسان و اوشان منطقه اي خوش آب و هوا در شمال شرقي تهران . (۳): دربند و توچال ناحيه كوهستاني شمال تهران كه تفريحگاه عمومي است . (۴ ): پارك ساعي و پارك ملت دو تا از پاركهاي مشهور در شمال تهران . (۵) : فرشته يكي از خيابانهاي زيبا در شمال تهران و در منطقه الهيه است . (۶) : منظور از آزاد فلكه همان ميدان آزادي است و برج ميلاد هم برجي عظيم - درغرب تهران است . (۷) : تجريش و ونك دو ميدان مهم شمال تهران . (۸) : پاسداران منطقه اي در شمال بزرگراه رسالت . (۹) : هتل بزرگ آزادي ************************************** طوفان دل آ مد م تا بـوسـه اي بر آن رُخِ زيـبا ز نم دستي از روي نـوا زش بر سرِ گُلها زنم ساقيا مَي ده ،كنون دريا يِ دل طوفا ني است كشتي طوفا ن زده در ساحـلِ د ريا ز نم بس بنـوشم ميِ ناب و مست گردم در شبـاب آ تشـي بس سوزناك بر خَرمنِ غـم ها زنم بلبلي زا رم من و ا ز عشقِ گل من سوختم آ تشِ شَمـعم كه بر پـر وا نة دلـها زنم در هوا يِ عشـقِ شيرين بيستون ها كنَـده ام همچو فرهادم ولي من تيشه آ هن ها زنم گـر كمي چهـره گشا يي و دَمي سازش كني من نخوا هم آن بهشت و قيدِ اين دنيا زنم ها د يا اسرا رِ عشقت را مگـو بر هـر كسي را زِ عشـقـم را فـقط پيـوند با شبها زنـم *************************** هدیه ساقيــا پر كن قدح ،كين دوش من گُـل كاشتم بوسه اي بس آتشين از رويِ گـُل برداشتم دوش آمد خـو ا بِ من آ ن سيّـدِ زيبا جما ل بـا لبِ فُرصت طلب از رنـدي سُنبـل كـاشتم ساليــا نِ سال بـود مي سوختـم ازعشقِ او گـرچـه صـد يارِقشنگ وهفت سوگُل داشتم آرزویم سالها بود گفتن یک شاه بیت دوش از لطفش سياهي را ز دل بـرداشتم چَهچه مستا نه ام گـوشِ فلك پُر كـرده بـود صـد تـرانه دلنـشين چون صوتِ بُلبل داشتم مستي و شا د ي بكن ، دنيـا بكام است هـاديا تك سوارِ عاشقـم شب اسب دُلـدُل داشتـم ****************************** راز هسـتي دوش مستِ روي او از ديده ها خوا بم نشد تا سحرگه من بما ندم بُتكده تا بم نشد بارها درخواست كردم لحظه ا ي ديد ا ر را ا ز عطـش هايِ وصا لش هيچ سيرابم نشد سويِ معبد رفتم و ديدم رياكـارا ن بـسي هـرچه كوشيدم كسي مست از مَيِ نابم نشد چون به ميخانه شدم بس پا كبا زا ن ديدمي را زِ هستي را بجُستم بي شمار ، يا بم نشد خرقة درويش را پوشيده و يا هو كنا ن رَه به سـوي كعبه شـد ،ميخا نه دريابم ، نشد با سُخن كَون و مكان را درنَورديدم ولي هيچيك از اين غزل ؛ قا ئـم به ا لقا بم نشد مگذ را ن در بتكد ه عهدِ جو ا ني ها د يا بهرِ سجد ه ، بتكـد ه هرگز چوسَرد ا بم نشد ************************ غوغاي درون همچو بُلبل من كنون مجنون و شيدا گشتـه ام يوسفِ روي گلـي همچون زُليخا گشته ام گرچه چون یوسف نیم اما ز لطف ایزدم همـنشيـن و هـم پيـا له با پريسا گشته ام سرخ شـد اين صورتـم از آن نگاه آتشيـن بي خبرداني كه مـن معشوقِ مَهسا گشته ام اندرونـم دوستـان امشـب هياهوئي بپـا ست فاش مي گويم كه من مجنونِ ليلا گشته ام بيخبر داند كجا اين حا ل و آن مستـيِِِِ ما ! من اسيرِ گيسوان و چشمِ شهلا گشــــته ام هادي مشكل گامهايِ عشـق را طـي كرده است من ثـَري بودم ، كنون اندر ثريا گشته ام **************************** لحظات خوش در ميانِ نيمه شب بيـدار مانـدن چه خوش است با نگـاري خوش لـقـا دمساز گشتن چه خوش است در سـكـوتِ نـيـمـه شب ، در زيـر نـورِ ماهـتـاب تـا سحـرگه بـا خدا همراز گشتن چه خوش است مـسـتي و لا يـعـقـلي خـود عـالمي دارد وليـك در كنـارِ مسـتـها هشيـار مانـدن چه خوش است در مـيـانِ سبـزه زار و بـاغ و بـسـتـان و چمـن رازِ دل بـا دلبـري طنـّاز گـفـتن چه خوش است مست و خوش در ميكده ، با چنگ و ساز مُطربي چون قناري با غزل آواز خواندن چه خوش است عيـد سـال نـو بـسـانِ بـلبـلي بـا جفـت خـود بـر فـرازِ سبـزه هـا پـرواز كردن چه خوش است هـاديـا بـا نـازنـيـن پـوران و بـا دلدارِ خويش ماهِ فروردين سفـرْ شيـراز رفـتـن چه خوش است **************************** كــتـــمـان آه سا قيــا جامي بده تا درد را درمان كنـم چهرة خشكيده از غم را كمي خندان كنم بلبلي هستـم من و از گُـل بـدور افتاده ام جام را پُر كن ز مَي تا مرهمِ هـجران كنم چون رقيب ازغصّه وغم هايِ من دلشـاد هست راهِ دل بر غـم ببنـدم تا عدو حِرمان كنم بي رُخِ گُل گِردِ ميخا نه نبودم هيچ گاه لا جرم من آمدم تمكين از آن فرمان كنم حا ليا سوزي د رونِ سينه ام اُفتاده ليك عهـد با گـل بستـه ام تا اشك را پنهان كنم چهـچهي آيد اگر ا ز من ز آهِ سينـه است با زبـان تـابش دهم تا آهِ خود كِتمان كنم “هـاديا ” ا يّـامِ هجران عاقبت آخـر شود در اميـدِ وصلِ او هر كوره رَه پايان كنـم **************************** درس وفــا مـن نــه آنـم كـه بـه آساني رَوم ازكويِ تو تا نگـيـرم بوسه اي از آن لبِ دِلـجويِ تو مرغـكـي هستم كه با عشق رخت پر مي زنم صـد تـرانه خوانمي در وصفِ آن گيـسويِ تو پادشاها ما لكِ اين جان و دل تنـها تو ئي جان فدای چشـمِ شهلا و تـنِ خوشبـــويِ تو در رَهِ وصلت چه سختي ها كشيدم من ولي شـد فرامـوشم چو ديـدم قـامـت و ابرويِ تو راز عشق بين ما را كَس ند ا ند جز خـدا او مرا داده شرابی شهد ، از آن روي تو من ز پروانه بسي د رسِ وفـا آ مو ختـم تا كه جـان دارد تَنـم پر مي كشم دركويِ تو هاديا دلدارِ تو خوش د لربا ئي مي كند مست و شـاد و با كرشمه آيدش در سويِ تو ************************ نرگس نا زنينا چشمِ مستِ تـو مرا ديـوا نه كـرد روی زيبا يت مرا رسوايِ اين ميخانـه كـرد گيسـوا ن و آن لبِ لعلت بسي مستـم نمود سُرخيِ آن گونه هايت حالِ من مستانه كرد جـا نِ من در مرغِ عاشق آتشي افكند ه اي از لبِ لعلت كنون بلبـل هوايِ دانه كرد نيستم مردي كه اين جسمِ تو خواهد لحظـه اي در دلـم اين نـامِ تو تـا به ابد كاشانه كرد وقتِ وصلت گر رسـد دنيا چرا غـا ني كـنم سيـرتِ زيبايِ تو آن صورتت شاهانه كرد تا تو را دارم ندارم اندرين دل هيچ غم تيرِ عشقت دورِ شمعِ تو مرا پروانـه كرد دوست دارم دركفِ دستِ تو نوشم من شراب آن مَي و اين ساغرت دل طالبِ پيمانه كرد روزگــارِ وصلِ او اي « هاديا » گردد پديد مجلسي شاهانه كن گر او هوايِ خانه كرد **************************** نغمه دل باز اين دل نغمه هايِ كويِ دلبر سا ز كرد يك غزل با عشق و معنا را كنــون آغازكرد در پيِ آن دلبرِ گُم گشته اش چَهچه زنا ن صـد ترانـه آن هَزار با لحنِ خوش آواز كرد پَر گـر فت و با ل زد در آسمانِ نيـلگون در هوايِ حـوريِ جـنّت مـكان پرواز كرد فـاش كـرد اَسـرار و با اَغيـار او دمساز گشت از سرِ مستي درِ دل ، بر غريبان باز كـرد نـا لـه ها يِ بيشمار و آه هايِ سـوز ناك وآن دعا هـايِ سحر گـه ، عاقبت اِعجاز كرد تا رسيـد او به وصالِ دلبــرِ جـا نا نه اش با لب و پيـمانه و سرو و چمن هم ناز كرد «ها د يا» داني چرا بلبل به زاري اوفتــاد د ا ستانِ عشقِ گُل را بر همه اِبراز كرد ************************** رُســوا د وش نگـارِ مست چشمم واردِ ميخانه شد محفلِ لَهو و لَعِب با نامِ او شاهانه شد سا قيا نِ ميكده مبهوتِ مـاهِ مـن شدند ساقيِ سيمين عُذاران دورِ شه پروانه شد با ورود ش مُطربان آهنگ ها بنوا ختـند رقص و جشن وشور وشادي وارد میخانه شد عـابـرانِ مستْ چشمش از كنـارِ من گذشت بـا اشــارت هايِ ابرو حـالِ من مستانه شد مستيِ من را چو ديد آشفته وسرمست گشـت از سرِ آشفـتگي ا و طـا لبِ پـيمـانه شـد ساغـري از من گـرفت و تا به آخـر سر كشيد غنـچه لب هايش نصيبِ اين دلِ ديوانه شد فاش شد اسـرار و ما رسوايِ عــالم گشته ا يم د ا ستــانِ ما به شهـر بهـرِ همه افسـانه شد انتــهايِ عاشقي رســوائي و آوارگي است اي بــســا عاشق كه اندر اين جهان آواره شد هاديـا زاري مــكن بهرِ گذشته چـون نـگار اشــكِ چشمــانِ نگارا گوهرِ دُردا نــه شد *********************** مژده هاتِفم مُژده بداد بس كارم آسان مي شود ايـن دلِ ماتمكـده خندان وشادانمي شود عاقبـت بادِ صبا بر ما گُذر خواهـد نمود اين كويرِ شوره زاريك باغِ رضوان مي شود چشمه هاجوشان شود باران بسي بارش كند چَـهـچهِ بلبل در اين بُستان فراوان مي شود چون دَمِ عيسي دهد جاني دوباره اين تنم سرزميــنِ بـي علف جا نم گلستان مي شود غصـه ها آخـر رسد آرامـشي حاكـم شـود وقت وصلش سررسـد اين هجرپايان مي شود دشمني ها و ريا خواهد بِشد از مـردمـان بي ريائي و صداقت خويِ مردان مي شود گر فلك با رستم و پورش هم آوائي كنـد تختِ سلطانــي نصيبِ زالِ دستان مي شود تا كه از سجـا ده ها بـويِ ريا آيد همي حوضِ كوثر سهمِ آن ساغــر بدستان مي شود گر كمي از لطفِ ايزد شامل حا لش شود هاديِ غـــرق گُنه در جمعِ مستان مي شود ******************** جـوا نــي مـا اي دريغا ما جواني را چه آسان داده ايم اين طـلايِ پُـر بهـا را مفت و ارزان داده ايم لذتي حاصل نكرديـم و جوانيمـان گذشت بهتـرين آمال خود در سينه پنهان كرده ايم عمرِ ما آخر شد و طَرْفي نبستيـم از جـهان ميـرويم و بوسـه اي هم ازجهان نستانده ايم در بهارِ بـا قيِ عمـرم ملامتْ كم كنيد مـا كه از عهدِ جـواني در خزان ا فتاده ايم خواهمي در ميكده پايان رسانم عمر را چون كه درمعبد بسي ما دين وايمان داده ايم ما ا سيرِ د امِ زيبائي نمي گرد يم هيـچ بس كه سـرخيِ لب و چاهِ زنَخْدان ديده ايم هاديا با خِرقه پـوشان تو نباشي همـنشين ما نَديمِ ساقـي و ساغَـر بِه دستـان بـوده ايم ********************** ديـدار كوتـاه آن نگاه و آن كلامت حالِ من آشفته كرد اين ميِ نابت مرا يك پايِ اين ميخانه كرد
شمعِ زيبايِ رُخَت بر محفلم نوري دميد
ظلمتِ اعماقِ قلبم را چو نورِ ديده كرد سالها ، دل با مَي و سـاغــر بسي بيـگانه بود تا كه من جُستم تورا دلْ خواهشِ پيمانه كرد چون بديدم صورتِ ماهت زخود بيخود شدم تارِ گيسويت دلم را اي صَـنم ديوانه كرد
گونه ها و آن لبِ لعلت بسي مستـم نمـود
بوسه برآن شانه هايت حالِ من مستانه كرد لحظـة د يد ارِ رويِ تو بسي كوتـاه بود داغ هجــران خانه قلبم چو يك ويرانه كرد بلبلي مستم بسي از دوريت گُلْ سوختـم شــوقِ ديدارِ رُخت در غربتم آواره كرد من يكي پروانه ام كز شمعِ عشقت سوختـم بلبــلي هستـم فلك از باغِ گل بيگانه كرد د ر تمنا يِ وصا لت آرزوها كرده ا م خـواهش ونذر و دعا من را براه كعبه كرد آمدم صيادِ قلبت باشم و صيد ي شد م هـادي اندرقلب تو تا به ابد كاشانه كرد *********************************
زُهـدِ ريائي ما به ديد ا رِ جمالِ شــاهِ وا لا آمـد يم خسـته از راهِ درا ز سوي شَهنـشاه آمديـم عاشـق روی شهـیـم و از ديـارِ دوردست ره برا يِ ديدنِ آن روی زيبـا آمـديم آمد يم تا بوسـه اي بر آستـانِ شه زنيـم هفت خوانِ پُر خطر را يكِّه تنها آمـديـم مـا كه از زُهـدِ ريائي خسته و نالان شديم تركِ دين كرديم و اكنون سويِ دنيا آمديم تركِ مسجد كرده وميخانه مَسْجون گشته ايم ا لتـفـا تــي كن به ما بهـرِ تمنـّا آ مد يم مـا به حوضِ ميكده غسل و وضوئي ساختيم پـاك گشتيـــم از ريـا و نـزدِ پاشا آمــديم ها د يا از آن ريا كاران بسي پرهيز كن تـوبـه از زهــدِ ريا كرديم و اينـجا آمديـم ************************* وفــاي عـهـد در وصالِ او دلم بس شور و غوغا ميكنــد ساغــــــر و جـــامِ مَي از ساقي تمنا ميكند نازنينم قولِ وصلش را بـزودي داد ليـك در وفايِ عهدِ خود امــــروز و فــــردا ميكند وعدة صد بـوسه را موكولِ امشب كـرده است حا ليا دلــبر كنــون اين پا و آن پاميــــكند درعطش ازبوسه اي حالم دگرگون گشته است اين دلِ سرگشته را مجنون و رســــــوا ميكند ا نتـظا رم سر شـد و وقـتِ وصال آمد پديد ليك دلبر بـــــوسه را با اشـــــك سودا ميكند مَهـوشـم رِندانـه با عـاشق بسي جولان دهد بـازيِ قـايـم بـاشـك بـا قـلبِ شيـدا ميـكنـد سوزي دردل ميكند ليكن عجب سوزِخوشي است آتـشـي ا نــدر دلـم امّــا چـه زيـبا ميـكنـد هاد ي از عـاشق شــدن هرگز پشيمان ناشـود گرچه صد جور وجفـا آن دُختِ پاشـا ميـكنـد ********************* عداوت چرخ گردون سا لها ما نزدِ مرد م آبر و ئــي د ا شتيـم ساقي وجامِ مَي وكوچكْ صبوحي داشتيم گرچه غربت بود وما دور ازوطن بوديـم ليك يـارِ غمخوار و نجيب و مهربوني داشتيم گاهگاهي بهرِ گرد ش سويِ بُستـان مـي شديم كُنج آن بُستانِ خلوت گفتـگوئي داشتـيم خوش ديـارِ با صفائي بود و نزدِ مــرد مش ا عتـبـار و حرمت و بيا بروئي داشتـيم مهـوشانِ خوش زبا ن بودند مَحوِ رويِ ما ليك ما هم آن زمان يك ساربـوني داشتيم زنـدگي ا ز مَنـظرم زيبا و معنا دار بود آن زمان شهزاده ها را در ننـوئي داشتـيم هاديا اين چرخِ گردون با همه اين ميكند مـا كه از روزِ اَزل با او عـدوئي داشتـيم ****************************** روزِ وصـل ساقيان مستم كنيد وقتِ وصـال آمـد پديــد گوشــم از بادِ صبــا اصواتِ آن يـارم شنـيــد دورة هجرِمن و اوشـد ، دگــر وقتِ خوشيـست بلبلا نغمه بخـوان وقـتِ بهــاران سـر رسيـــد مي ستانم بوسـه ها امـشب مـن ازلبــهايِ دوست داده خــود مـا را هـزاران وعده وصدها نويــد اوبسي خُوش مَشرب وخوشگوي وخوش سيمابود گر خطـا كـارم ولـي از لـطـفِ او دارم اُمــيد گر فـَــتد بر قــا متِ مستـا نه وزيـبا ي او ديده روشن گردد واين عقل وهوش خواهد پريد در فـراقِ رويِ او روز و شـبم خونـابـه بـود تـا سـرِ اعـلايِ جـان من بوده ام او را مـريد هاديا برخيز و رو بَزمـي مـفصّـل كــن بپــا روزِ وصـل است و مباركْ سحـر وعيـدي سعيد ************************** درس غـلـط ما ز چرخِ روزگـار بس تجربه آ موخـتيم با تمـامِ تجربه با ز زندگي را باختيــم خوا ستيم در زندگي آرامشي حاصل كنيم ليك خود را اندرونِ آتشي انداختيــم سا قيا جا مِ مَيم د ه آ تـشم بيـرون كنم ما يكـي مجنـونيـم و كز عشقِ دلبر سوختيم جانِ شيرين را فداي يارِ شيرين كرده ايم درسِ جبرِ عاشــقي را ما غلـط آموختيم بس كه از او مـا جفاو بي وفائي ديده ايم فـارغ از دلبر شـديم و ما به خود پرداختيم مـا نه تنها زين جهان طَرْفي نبستيم و بشد بلـكه بهرِ آن جهـان هم توشه كم اندوختيم بس كه در مسجد دورنگي و ريا ، ما ديده ايم جانمـازي را درون ميـكـده انـد ا ختيم هــاديا اين خانه از بُن سست و كج بنياد بود بـا دو رنـگي و ريـا قصـرِ بزرگـي ساختيـم ************************* خیال ثا نيه اي طعمِ لبت نمي رود ز كا مِ ما رويِ مَه و جمالِ تو خيمه زده ز بامِ ما يا دِ كلا مِ تو بُوَد را حتيِ خيا لِ ما اَشكِ زُلالِ ديده ات كينه برد ز جامِ ما جسم و روانِ من فقط مالكِ آخرش توئي وجود وهستِ تو فقط صفا دهد به شامِ ما نام تو آسما نِ ما و لقبش ا ميرِجان دلدادة نگا هتم ،اي شه جسم و جان ما وقتِ وصالِ ما شد و غصّه به آخرش رسيد سپيده سرزد و دگرجهان شود به كامِ ما تـرا نه و غزل شود اصلِ كلامِ جا نما ن تربـت كفشِ تو بود كُحلِ نگاهِ رامِ ما دلْ گروِ خيالِ تو ، من كشتة لبانِ تو اين رهِ سختِ وصلِ تو قرعه شده بنامِ ما روز فراق « هاديا» چگونه سر كني كنـون مشعلِ روح ونقشِ او درونِ قلب و جانِ ما ************************** ميـــلاد نـــــور عيدِ مسعود و مبارك ، نيمة شعبان بود وقتِ شـادي و سـرورِ اهلِ با ايمان بود ماهِ ميلادِ ا مامِ حَيِّ ما صاحبْ زمان نـورباران در سراسر ميـهنِ ايـرا ن بود شيعيانِ مُنتظرْ بيتاب ا ز ديـدا رِ ا و عـاشقِ رويِ مَهش ،غم دار از هجران بود من چه گويـم با زبان اَلكَنم در وصفِ او نـام او زيـورسرايِ هستي و رضوان بود من كه هستـم تا بگويم قسمتي از شأنِ او شـأنِ او والا تـر از ايـن عالمِ امكان بود گفـتـة مولا علي باشـد قيا سِ شـأن او كـو بـسـي والاتر از آن مـوسيِ عمران بود گــرچه هـادي كوله باري از گُنه دارد ولي شافـعِ روزِ جـزايـش حضرتِ جـانـان بود ************************* پـنـد فـرزنـد پند ي گويم بر شما فرزندگانِ با شعور بر حَـذ ر باشيد دائم از غرور و از غرور گنجِ قارون را غرورش داد بر بادِ فنا از غـرورش را نده شد اِبليس ، درگاهِ خدا اين غرور، همچون كه سيلابي ، بنيان بَركن است آتشي سوزان كه درخُشكيده باغي گُلشن است داني تو خالق چرا ما آفريد از مشتي خاك؟ آفريد ما را ز آن آبِ كثيف و غيرِ پاك ؟ او چـرا آن آدم و حوا ز برگِ گُل نساخت آدمي را چون مَلَك ازجنسِ آتش هم نساخت تا به مَـنـشأ بنگريم وغَرّه هرگز نـا شويــم جسم و روحِ خود بسازيم و ز نِخوت وارهيم مـا كه از آن ذرّه اي خـاكِ سيـه آفَـر شديم عاقلي نَبوَد نـوا قص را درون كافَرشويم گر غـروري بـايـد او از آنِ ذاتِ كِبـريـاست او كه حاضر بر همه اعمال و بركردارِ ماست قادر و هم كامـل و هم غـالب و خـالـق بـود اكبر و هـم مالك و هم راحم و رازق بود هادي اندرپشت گوشش حك نمود اين جمله را از غـرور مي افـتد انسان در تهِ چاه بلا ********************** وصـال یار تا كه ديدم صورتِ ماهش به آن شيدا شدم قطره اي بودم كه زان پس همچويك دريا شدم هيچ بودم تا كه روزي ديـده بر رويش فتاد مرده اي بود م كه با آن يك نگه اِحيا شدم عهد كردم تا كه باز عاشق نـگردم ليــك من با نگــه بر عكسِ او شيدا يِ آن سيما شدم من كه زين دنيــا بسي خسته و نالان بودمي در وصـا لِ او بسا من عاشقِ دنيــا شـدم دستهاي هايِ گرمِ اوهمچون دَمِ عيـسي مسيـح ا ز صفــا و لـطفِ او من ا ز عـدم پيدا شدم هادي اكنون سرخوش ومست وندارد هيچ غم در كنــار نازنين ، من فارغ از غمـها شـدم **************** فــرجـام غـصـّـه هـا ديدي اي دل وعده هايِ من چه زود انجام شد وقت عيشِ ما رسيد و غصّه ها فرجام شد شد زما ن مستي و صبحِ اُ ميد آمد سپيد آن غروبِ بي رمق هم عاقبت در شام شد گرچه اين فصلِ زمسـتان بود طولاني وليك نوبهاران سر شد و فصل شتاء اتمام شد وصله هايِ زشت و ناجـورِ عـدو برخود گرفت دامن ما از گـناهان و ريا خوشنام شد خواري و تحقيـرِما را او زسر مـي پـروراند در وصـالِ آرزويـش او بسي نا كام شد اندرونش گـر شـكافي كوره اي ازآتش است قامتِ دشمن زحسرت چونكه ميـم و لام شد هاديا اين چرخِ گردون هردو روزش با كس است ديدي آن دَريوزه گر هم يك شبه بهرام شد *********************** صنم فا ش گو يم كه دلم در گروِ يك صَنم است يـارِما سروقد و ماهوَش و خوش قدم است نكته اي گويم از آن همتِ والا و كمال آسمـان با مَه و خورشيد خِجل از صنم است عشقِ بينِ من واين يا ر بحدّيست فزون كه اگر يكي نبــاشد دگري هم عدم است هر كسي چشمِ طمع بر دل و جسـمِ ما كند روزگـارش سيـه و عا قبتش به ماتم است من هما نم كه بسي سا ل بيا د ش بودم حا ليــا نيز دلم در گـروِ زلفِ خَم است شـاد ي آ مـد به د رِ كلبة ما با رِ دگـر تيره شد حالِ حسود و دلِ او بحـرِغم است هاديا لطـفِ خدا شاملِ حالت شده است روز وشب گربنـمائـي سـجدة شكركم است ******************** يـاد ديـار باز امشب در سرم يادِ ديار افتاده است يـادِ دورانِ جوانـي و بها ر افتاده است با وجودِ ساحلِ زيبا و اين دشت و دَمَن دل هـوايِ مـوطـن و چشمِ نگار افتاده است دوش رفتـم ساحلِ دريا غمش بيرون كنم ديـدم انـدر آبِ دريـا عكسِ يار افتاده است بايد امشب من روم مــيخانه تا گردم خراب گرچـه ميخانه زجور، بي كار وبار افتاده است گفتم اي دل خيــز و رو در بُتكده آباد شو بـيـن مـا و بتـكـده گفتا حصار افتاده است هركسي فِرقَت گرفت ازاصل خود ناچيزشد همچـوسنگي كه جدا ازكوهسارافتاده است هـاديـا با گلّه كرد ن زخم درما ن ناشود كـارِ ما از بختِ بد مُشكلْ هزار افتاده است ****************** دلشاد دلم شاد است و اكنون هيچ غم نـيست دراين دنيا ز كَس ، من هيچ كم نيست نـد ا ر م هيــچ آ مـا لِ د را ز ي كه طـوقِ بندگي د ر گردنم نيست ز يـم با عز ت و گـرد ن سـر افـرا ز چو با كم قانـعم ، بيش در سرم نيست ز يـم در حا ل و فـرد ا را فـراموش ز فردا هـا دگر من هيچ غم نيست ولـي گيــر م ز ماضي د رسِ عبرت كه درسي بهتر از اين خاطرم نيست ا لا اي ساكــنـانِ كـويِ مـرد ي ز يـم مرد انه و اين يك مَنَم نيست بـيـا هـادي ز غيـبـت بر حَـذ ر بـا ش ميـا ن جنّت و نـا ر يك قـدم نيست ************************
نگارِ زيبا
همچون نگارِ زيبا كم كَس ديده باشـد صـد آفرين به خالق كين آفريده باشد چشمان و ابروانش بي مثل و بي مثال است بـا آن نـگـاهِ مستش صد ها كُشتـه باشد برمن چو او نظركرد گشتـم مات و مبـهوت گفتم كه شايد اين حور ازروضه رَسته باشد اين پرسش از زبا نم با لُكنـتي ادا شـد گفـتـا كه دربِ جنّت د ا ئم بسته باشد چندي زخود بيخود و ميكردمش من نـگـاه تـا كه به خود آمدم ديدم كه رفته باشد ايّام اندر پي اش گرديده ام مـن دوان فرياد كشيدم او را ، شايـد شنيده باشد ا ميــد كـه د وبـاره آن روي مـه ببيـنم با آ بِ ديده شـويم شايد كه خسته باشد گـر ا و غـلا ميِ اين هـادي بود قبـولش فرما ن ا و را برم تا تَن زنـده باشد ************************* دلــــــــــــربــا همچو عاقل دُختري شايد نباشد در جهان رازِ عشـقِ ما نشـايد بر كسي گردد عيان مـوجِ دريا ها نخواهد شُست نـامِ او ز دل تا ابد در سينه باشد نامِ آن دُختِ جوان شعله عشقش چنا نم آتـشي ا نـد ر نـهـا ن زرد روي عاشقـم بـارِ سفـر سويِ خزان سُـمِ اسبـانِ نگاهش بر تنم جولانـده است ليـك باشد زخم هايش اندرونِ من نهـان باشدي برمن حرام اين زندگي بـي رويِ او گركند قصدِ سفر اندر پي اش گردم دوان دل به كس نسپرده بودم من در اين ايام عمر لیک آخر زين دلم ، گشتم اسير يك جوان از خدا يـم شاكـرم چشم بر رُخِ ماهـش فـتاد هـاديا اندر وصالش گشته اي بس كامران ****************************** معــراج دعــا امشبي را من به معراجِ دعا خواهم برفت با وضو و غسل و پاك و با صفا خواهم برفت با تضرّع ، التــماس و گريه و راز و نيا ز سر به سجده ، رويِ خاكِ كربلا خواهم برفت گو يمش پروردگارا ، مهربـا نا ، من كيـم ؟ از كجا من آمدم ؟ سويِ كجا خواهم برفت ؟ تا به كي در اين جهان حيران وسرگردان شوم بهرِ چه بود آمدم ؟ اكنون چرا خواهم برفت ؟ ذرّه اي كَه بيـش نيـم در اين جهان لا يزال خلقتم بهرِچه بود ؟ چون بي رضا خواهم برفت ؟ عمر چون كوته بود ؟ صـد ها چـرا هايِ دگـر آخرش هم بي جواب و مبتلا خوا هم برفت مرگِ من كي ميرسد ؟ آنروزِ رستاخيز کيست ؟ آن چه پيش آيد؟ چگونه باخدا خواهم برفت؟ گر چه ايزد داور است وهسـت اعضـايـم گواه لــیـــک از روز جــزا با دلـهـره خواهـم بـرفت هـاديـادل غم مده ، ايزد بسي بخشنده است گـر كنم توبه ، يقينأ با رضا خواهم برفت ************************* مـرگ خنـدان عـاقبت ا ز اين جهانِ زندگان بايد برفت دست پُر ، جامه كَفَن شوق جِنان بايد برفت دل مبند دنيا كه در مردن نباشد رَه گـريز اين بهار آخـر شود اندر خزان بايد برفت عمرِطولاني نيـرزد اَرزنـي ، هُشـيا ر بـاش بـگـذرد گر با خـطا ، توبـه كنان بايد برفت بهتر آن باشد كه دل سيقل شود پيش ازخزان تاعزيز ومحترم ، چون يك جوان بايدبرفت ربِ ما دارد سخـــا ومهـربانـي بيشمــار بـا اميـدِ عفو و بخشش ، پرزنـان بايد برفت زاد و تـوشـه كن مهيّا و بـمـان در انتــظار درسفـر به آخـرت ، چون سالكان بايدبرفت دست پُـر بـاشي اگر،غم اندرونت جاي نيست ايـن رَه صـد ساله را چون عاقلان بايدبرفت آن كه دارد اندكي از خصلتِ مردانِ نيك سربلنـد و روسفيـد ، با رهروان بايد برفت گر تو كردي توبه و آن شد قبـولِ ايزدت هـاديا دلشاد كن ، باجسم وجان بايد برفت *************************** صوتِ هَزار گفتم كه هر چه جور است بر من نگار دارد گفتاكه هر گلي هم بي شك كه خار دارد گفتم زخود پرستي جا نا تو دست بردا ر گفتا كه ا ين حـــديثش بحثي كنار دارد گفتـم كه بي وفا ئي جا نا كنا ر بگذا ر گفتا كه خــوبـرويا ن اين بي شمار دارد گفتم كـه ا نتظا رت ما را كلا فه كرد ه گفـتا چـه لـذّ تي هـم ا ين ا نتظار دارد گفتم ز خود برون شو قدري به ما بينديش گفـتا كه ايـن ا شـارت راهي به يار دارد گفتم سياه چشمتْ ، زيباو بس شكيـل است گفتـا كه نيـك بنـگـر وصفِ خُمـار دارد گفتم كه نا زنيـنا ا ندكْ بجو ش با ما گـفتـا كه ايـن رخِ ماه صد ها شكار دارد گفتـم چو برگِ گلها آن رويِ مه بُوَد سرخ گفـتـا كه اين عَجب نيست ذوقِ بهار دارد گفتـم ترانه كم گوي هادي زعشقِ تو مُرد گفـتا كه خوش بحالش ، صوتِ هَزار دارد ******************* اشك سنگ اي دلا از بهر اين بي بند و باري ها بنـال گریه کن، ضجه بزن ا ز بـيوفـا ئي ها بنــال ناله ها فریاد کن بس که زمــانه كَـج فتـا د تا کمی مرهم شود شايد بر اين غم ها،بنال از شعــار زاهــدان و از شـعـور غـافـلان از ریـای مـردمـ و از نا رفيقي هـا بـنـال نام قانون و عدالت چون شده بازیچه ای از سکوت عالمان بیمار شو سالها بنال واسفا از روح قانـون چه تفاسيری شود از جفـايِ حاکـم و از جـورِ داور ها بنـال چـون پنا گاهی نباشد این زمان بيــداد گاه ســرگـذار و سینه چاک اندر بيــابان ها بنـال از ستـمهـاي فراواني كه بر خلق خداست در تمنـای ظـهور حضـرتـش ، شبها بنال حال چون دستـان بود کوتـاه و پنـدت کـم اثر در سحر گاهان بـدرگـاه خـدا تنـها بنـال هـاديا ا ز آهِ تـو آتـش بگيـرد خـانه ها آهِ مظـلومان بسوزاند بسي جانـها بـنال ************************** مشتـاق زيـارت د ل به ديـد ارِ گلي درشهرِمشهـد بستـه ام ا ي خدايا رحمتي ؛ كز انتـظارش خستـه ام اونگاري خوشدل وخوشگوی وخوش سيما بُوَد از فـراق روي او ديـوانـه و دلـخـسـتـه ام سيرتش زيبـا بود چون صـورتِ زيـبـايِ او در تـمـنـاي رُخـش ازخويـشـتن بُگسـستـه ام عـاشقي هستـم كه با بويِ تنـش مستي كنـم بلبـلي هستـم كه بر يك شاخِ گل ، دل بسته ام درِ پي دانـه نيـم مـن مستِ رويـش بـاشـمي در امید وصـل او در آرزو پـيــوسـتـــه ام عـاشق آن بـاشـد كه سر را در ره دلبـر دهد پـادشاها من كیم ، كي لايق گُلـدسته ام تـوبـه كـردم ا ز خطا تا اندکی شويم گنـاه شاید از بار گنـه انـدك خطائي شسته ام هـادي با خـود عـهـد بستـه ميـگساري نـا كند جامِ مَي ديگرنخواهم ، من سَبو بشكسته ام **************************** گـــذر زمـــــان اي دلا آن مردي و مردانگي ها را چه شد آن صفـا و پـاكـي و از خود گذشتن ها چه شد آن کـه میـگـفت حـرف مردانه بود ختـم کـلام پس كجا شد مردی و آن عِرقِ مردان را چه شد عشقِ پـاكي اندرين د ورا ن نشد شايد پديد اي د ريـغا كان همـه مجنون وليلا ها چه شد چهـچـهي از بلبـلا ن را سا ل ها نشنيـده ا م پس كجـا شد مرغـكان ! آن كبكِ زيبا را چه شد آن غـز ا لِ تيــز پا و مرغــكا نِ د شت كو آن همـه آهـويِ زيـبـا يِ بيابا ن را چه شد گو كجـا با شـد كنون يك كاوة آ هنـگري آن فريـدون و جم و آن خسروِ شاها چه شد هيبت و آ ن قد رتِ با زويِ نا درشا ه كو پادشـاهِ هفت اقـليـم ، آ ن سِكندر ها چه شد رُستم و تهَمينه و سهرا ب و آ ن اَفراسيـاب كيقباد و سام و زال و آن نريمان را چه شد ا رسلانِ رومي و فَرّخ لقايش پس كجاست ساقي و آن جام مي وآن تختِ شاهان را چه شد آن سليماني كه بر مور و مَلَخ فرمان براند پاشـهِ مُلـكِ صبـا بلقيـس و خاقان را چه شد « ها د يا » تا تو تواني بي ريا ئي پيـشه كن آن ريـاكـاران و آن زا هد نما ها را چه شد ************************* قـناري در قـفس شب عيد و بهـا ر ا ست و جواني و ليــكن د ر قفس با شد قنا ري ند ارد چهـچهي آن مرغـكِ مست ز ا شك و ما تم و افسـرده حالي دل ا و تنـگ باشد بـهرِ د لد ا ر توا نـش نيست تا گيرد وصا لي فلـك با مرغِ بيـچاره چه ها كرد كه جـز نا له ند ارد هيچ كاري بسي من خوب دا نم دردِ اين مرغ چـو د رد من بود همچون قنا ري ز بخـتِ بـد منِ بيچاره چون مرغ فتـا د م د ر قفس ا ز بدبياري كـنـون راه خـلاصي نيست پيـشم بجز ا ين شيون و افغان و زاري گـرت اي هـاديا باشد نـيـازي بپاخيز و بخوا ن حاجتْ نما زي ********************* ســـالروز ازدواج باز اندكْ رنجشي با ما نگـا را فـتاده است قهر كردن از من ا و را بيشمارافـتاده است اخم كرده با خـود و با ما تـرشـروئي كند جايِ خوابِ ما زهم امشب كنار افتـاده است گرچه بهرِ دلبـر و من اين يكـي يلـدا شب است ليك از لج اين دلم بي غمگسار افتاده است من نميدانم كه او دلتنگي اَش از بـهـرِ چيست شايـد او در فكرِآن ايل و تبـار افتاده است شادي و آرامـش امشب درســرايِ ما چـونيـست كودكم از ناخوشي غمگيـن و زار افتاده است گفتمش بس كن تولج را اين ستم بركودك است حالِ كودك زين سبب امشب خُمارافتاده است گفت دلبر : ماهِ فـرورديـن چـه يـادت آورد ؟ اين چـرا در نزدِ تو نسيـان هزارافتاده است ؟ دائـمأ از عشـقِ خـود دَم ميـزني امّـا كنـون اِفتضاحِ گُنـده ات بـس آشكارافتاده است هاديا مِنّـت كشـي برگـردنت اُ فتـاده چـون سـا لـروزِ ازد واج ما بهار اُ فتاده است ********************** تــــوبـــه ا لا اي ســا كنـــا نِ كـويِ هستـي تـو كــه ميـخـاره يا دنيـا پرستي اگــر لا مـذهب و بـدكـاره هسـتـي ويـاگـبـــري و يـا تـرســـا و مستــي اگـر بــارِ گـُـنــه داري فـــراوان و يــا آوازه خـوا ن و مـَـي پـرستي اگــرقـلـبـاً تـو نـادم از گنــا هـي ز لطـفـش گــر هَـوس اَفســاربستـي بکن توبه که رحـمش هست بسیار نراند کس ز خود پـا شــايِ هستي بـه در گــاهش تمنــا و دعــا کـن که از رحمش ، نرنجـد هیـج پستی ز بُخـل و حسـد توبـه كن « هـاديـا » صــد اقـت بـكـن پـيـشه و راستي ********************** ســـوگ مرغكانِ عاشقم بي بال و پَر شداي دريغ بس درونـم از زمانـه كـينه افتاد و اَزيغْ مونس و يا رِ شفيق و مَحرمِ اَ سرارِ من پَركشيـدش آسمان و محو شد در زيـرِ ميغ اي دريغا مـرغِ خوش آواز وخوش پروازِ من همدمِ شبهايِ تارم ، واي شد در دام و تيـغ كـاش آنگه من شباروزان نگـا هش كـردمي من كه سير آن قامتِ ماهش نديدم اي دريغ شَمعكانِ بي فروغ روشن كنند بَزم وجود پـس چرا خورشيـدِ من آرام شد پشتِ ستيغ حاليـا از داغِ هجـرانش دلم در آتش است هيچ كـاري نايد از دستـم مگر فرياد و جيغ بس عجب باشدكه“هادي”درفراقش زنده است درجهان هرگز نباشد اينچنين مه رويِ سيـغ ****************************
رؤيـاي صـادق
مژده اي دل عاقبت وقتِ وصال خواهد رسيد غصّه ها از دل برون گردد صفا آيد پديد دورة هجـرانِ ما هر چند بسي دشوار هست عاقبت پايان شود وقتِ خوشي خواهد رسيـد وعدة فوقم چو داد آن شب جوانِ سبز پوش گوييـا آن حضرتِ عيسي به من روحي دميد گفتـه هـايش از درونـم نا اميـديها زُد ود مُرده اي بودم نگارِ خوش قبا جانم خريـد خـونِ مـُرده جـوشش و رُخساره ام بَشّـاش شد از كلامِ آن جوان گو آبِ حَيوان مي چكيـد گـفـتـمش آقايِ من پاداشِ اين پيغام ؟ گفت: مـويه بر مولا حسين و نذ رِ عبّاسِ شهيــد هـاديـا با صبـر و كـوشش هر گِـره مفتوح شد از پسِ هر شامِ تاري ميـرسد صبحي سپيــد ************************** اسفنــدمـــاه ماهِ اسفند است كنون فرد ا بهارا ن ميرسد بويِ ياس و نَسترن از باغ و بُستان ميرسد بلبلان از شوقِ گُـل مستند و در شورِ وصـال چهچهانِ مرغكا ن ا ز مَرغزا را ن ميـرسد عِطرِ خوشبويِ گُلِ محبوبه هر شب وقتِ شام با نـسيــمِ دلـنــوازِ شامگــاهــان ميــر ســد شُرشُرِ آب و صـدا يِ مُرغـكان و اين نسيـم نغمه هايِ دل نشين از جويبارا ن ميرسد كوهسار از تن برون مي آورد جامـة سپيـد سبزه و گُل جامه اي از نو خـرامان ميرسد رو د ها مستند ز پُـر آبي تـرانه سردهنـد خـوش صـدائي با نشاط از آبشاران ميرسد آنچـه صحـرا را بسي زيبا نمود و نقره فــام برقِ اَنـوا رش فَرا زِ كوهسا را ن ميـرسد خـوش نـبـاشد “ هاديا ” بي رويِ او حتي بهـار ا ي دريــغـا يارِ ما بعداز بهارا ن ميرسد ************************ سـال نـــو لحظة تحو يلِ سا لِ نو شد و وقتِ بها ر سُفرة هفسين و تُنگِ ماهي و سبزه كنا ر كيك و شيريني و گُل با ميوه هايِ رنگ رنگ در دو سويِ سُفره فرزند و كنـارِ من نگا ر مَست و خوش از اين بهار و جملگي در انتظار ديده ها بر ما هي و آن ساعتِ شمّاته دار حا ليـا ساعت ده وهيجده دقيقه شد تما م حَـوِّ لْ حـا ل يا مُقلِّبَ الْقُلوبِ وَ ا ْلاَبصا ر عيـدِ سا لِ نو مبا رك بر همه اَهل و عـيال بوسه بر صـورتِ فر زند و نگـاهي رُخِ يـا ر سنـتـي نيكو ز عهدِ با ستا ن مانده بجـا ي پس گرامي دا رش و آنرا به فرزندان سـپار شادي وشور و شَعف زين پس بُوَد تا هـفـتـه ها فرش گردد كوه و صحرا و دَمَن از سبزه زار “هاديا ” از سبـزه و گُـل در بهارا ن كـام گيـر عمرِ گـل كوته بُوَد چندا ن نباشد مانـدگار ************************ تمنّــا دلـم مـي سـوزد از دردِ جــدا ئـي در ايـن دنـيـا نـدارم آشــنـائـي رفـيـقِ بـي كـســان و درد مـنـدان تــرحّـم كـن فـقـيــرِ بـيـنـوا ئي ازايـن دنـيـا بـسـي دلـگيـر هسـتـم مـرا از ايـن قـفـس گـردان رهـائي تـمـنـايِ وصـــا لِ شــــاه دا رم بـگـو اي پـاشـه خـوبـان كـجـائـي تـو كـه هـسـتـي پـنـاهِ بي پـنـاهـان بـكـن درمـانِ ايـن دردِ جـدائـي دوايِ دردِ مـن آن خـال و ابـروست بـده رُخصت كه مـن گيـرم شـفـائي اگـر هـادي خـطـا كـار است بسـيـار امـيـدي دارد او عَـفـوَش نـمـائـي ********************* دلتنگی دلم تنگ و کسی فریاد رس نیست رخم زرد و طبیبم دادرس نیست حبیب من پریزاد است لیکن پری زادم کنون دردسترس نیست به کوهی غم درون سینه دارم که فهم آن خیال هیچکس نیست یقین آهی کشم از روی احساس بسوزد این جهان و هرچه هس نیست چنان ویران کند کاخ شهنشاه که برجا مانده اش جزخاک رس نیست فقط نامی ز عدل و داد باقیست جوانمردی دگردرهیچکس نیست ایا هادی مشو دلخوش ز هرکس که جز الله کسی فریاد رس نیست &&&&&&&&&&&&&&&&& پریزاد پری روی و پری موی و پری زاد ندیدم کس چو او زیبا و دلشاد متین و با ادب خوش روی و خوشگوی ز آن گفتار خوش هر دم کنم یاد چه آسان من شدم حیران چشمش ز تیـر چشــم او بس داد و فریـاد چنان طوقی بر این گردن فکند ه ست که صد سحر و فسون نی گردم آزاد وفـا دار و فـهـیــم و مهــربـان بـود ز آن مهـر و وفـا بس کـرده ام یـاد کنون گرچه میان سالیست لیکن شـوم در وصـل او بـرنـا و دلشاد نگـاهش گـر دمـی افتــد نگـاهـم دل غـمـگیـن ز غمـها گـردد آزاد به عمری من کنم سجده به درگاه گراز لطفش خدا سازد دلم شاد کسان گویند که هم کف نیستیم ما ز ایـن نـامـردمان صد نالـه و داد ایـا هـادی مشـو دلگیــر زیـن حرف که او شیرین لب و تو همچو فرهاد &&&&&&&&&&&&&&& دوبيتي پروانه منم شمع تویی سوختم آ نگه که رسیدم به وصالت راز در چیست که هم وصل همی سوزم و هم هجر و فراقت یک لحـظـه وصــالم دهـی و بـال و پــرم را هـمـه ســوزی آتش جگــرم گــر کـه شـــوم دور ز آن روی و جمـالـت &&&&&&&&&&&&&&&&&&&
رقـيـــب (1) چشمـكِ زاغِ من كجـا ، زاغِ سيـاهِ بـد كجـا ! ازچـه دلت ربوده است ؟ بلبلِ مستِ من چرا ؟ چَهچهِ كبكِ مَستْ كجا !صوتِ كلاغِ پَست كجا ! از چه قيـاس ميشود ؟ بلبلِ مستِ من چرا ؟ قامتِ سرو و گُل كجا ! خارِ كدوي مُل كجـا ! ازچه نگه بسـوي اوست ؟بلبلِ مستِ من چرا ؟ دلـقكِ قصـرِ شه كجـا ! تـاجِ مُرصًّع ام كجا ! بين چه تفاوت است رَه ، بلبل مستِ من چرا ؟ اين سخن و ادب كجـا ، هرزگيِ دهن كجا ! گوش چرا نمي كني ؟ بلبلِ مست من چرا ؟ بوسة مستِ من كجا،وين لبِ مي پرست كجا ! رقيـبِ بُـلـهـوس كجـا ! بلبلِ مست من چرا ؟ اين شهِ مُلكِ مازيار ، هادي زلفِ گُل عذار خنده نمي كند چرا ؟ بلبلِ مست من چرا ؟ (1) : اين سروده پس از مطالعة شعرمشهور « رقيب » از شاعر گرا نقدر سيمين بهبها ني در ذهن من تدا عي و به تقليــد از وي سروده شد . **************************
|
About
با سلام وعرض ادب و ارادت خدمت خوانندگان گرامی .خصوصا کسانی که بر بنده منت گذاشته وضمن مطالعه اشعار این حقیر ، نظرات و نقد خود را صادقانه ابراز و مرا در بهتر شدن یاری می فرمایند . با احترام : محمد هادی کریمی Archives90/01/01 - 90/01/3188/11/01 - 88/11/30 88/05/01 - 88/05/31 Links
ایران نو |
